'Bij OTH wordt een prothese maken als een uitdaging gezien!'

Henny, draagt een onderbeenprothese sinds haar 15^e

Waarom ben je destijds naar OTH gegaan voor een second opinion ?

Ik had last van drukplekken,  wondjes en een niet goed zittende prothese. Ik sukkelde maar door. Bij elke wijziging aan de prothese ging het eigenlijk alleen maar achteruit. Het werd steeds vervelender. Er was geen oplossing meer te vinden. Mijn toenmalige instrumentmaker vertelde me dat ik er maar aan moest wennen voortaan armkrukken als hulpmiddel te blijven gebruiken; dat ik er maar mee moest leren leven. Geen onwil van hem hoor, maar ik vond dat dat wel erg ver ging. Dat leek me echt niet nodig. En daarbij: ik vond het niet acceptabel. Ik werd enorm belemmerd in mijn dagelijks leven. En daarbij moest ik bij mijn werkgever op zoek naar andere werkzaamheden omdat ik met die armkrukken belemmerd werd. Ik werkte als receptioniste, en deze functie veranderde mijn werkgever naar de functie van  gastvrouw. Dat werd met krukken wel  erg lastig. Ik had in die periode een uitje van de landelijke vereniging van geamputeerden (LVvG) naar het Revalidatiecentrum in Hoensbroek en tijdens dat uitje hoorde ik dat het mogelijk was om een second opinion te doen. Toen heb ik mijn zorgverzekeraar maar eens gebeld.

Later in een gesprek met de technisch adviseur / zorgbemiddelaar werd mij geadviseerd OTH te bezoeken. Zij hadden goede ervaringen met OTH. Toen heb ik OTH gebeld en werd ik met open armen ontvangen!

Wat is er bijzonder bij OTH?

Bij OTH wordt een prothese maken als een uitdaging gezien. Zo heb ik het echt ervaren. Ik werd niet als cliënt maar als persoon gezien en ik kreeg echt een persoonlijke behandeling. Het was voor mij even een hemel op aarde. Natuurlijk is het niet alleen maar een ‘goednieuwsshow’ bij OTH. Ook daar moet je voor jezelf opkomen en vragen blijven stellen over de gang van zaken. Maar ik voelde me er meteen thuis. En er is enorm veel kennis, doordat er meer protheses worden gemaakt, dan alleen mijn type. Daarbij kreeg ik daar de kans ook andere prothesegebruikers in groepsbijeenkomsten te ontmoeten. Dat was voor mij een mooie ervaring. Te weten dat je niet alleen bent met een prothese.

Wat was het resultaat van de second opinion?

Al bij de eerste kennismaking heb ik laten weten dat het lopen met armkrukken als hulpmiddel, voor mij niet acceptabel was, maar dat het lopen van het Pieterpad eerder als een uitdaging op mijn lijstje stond.  Maar natuurlijk was het lopen zonder krukken het allereerste uitgangspunt voor verbetering. De rest was alleen maar een extraatje. Op dat moment, toen ik het uitsprak, dacht ik dat dat absoluut nooit zou kunnen.

Na vier bezoekjes aan de Hoogstraat stond ik op de been en durfde daar in eerste instantie niet  enthousiast over te zijn. Ik durfde er niet in te geloven dat ik ooit gewoon zou kunnen lopen. Ik had immers slechte ervaringen: steeds als er een aanpassing aan de prothese was gedaan door mijn vorige instrumentmaker ging het lopen slechter. Uiteindelijk had ik echt flinke wonden op mijn stomp. Daardoor ben ik wel huiverig geworden voor verandering en vernieuwing. Het hele proces had ook psychisch best wat sporen achtergelaten.

Ik herinner me dan ook nog als de dag van gisteren dat ik met de eerste nieuwe koker van Utrecht naar huis ging. Ik heb hem niet aan gedaan in de bus en trein, maar gewoon in de tas mee naar huis genomen, zo bang was ik dat het weer een teleurstelling zou zijn. Maar toen ik hem eenmaal aan deed was het meteen goed. Dat vertrouwen in mijn prothese en in mezelf heb ik wel moeten terugwinnen. Ik heb daarin letterlijk steeds kleine stappen genomen.

Je kreeg weer vertrouwen in jezelf?

Ja. Sterker nog: ik heb meer vertrouwen dan ooit. Ik kan niet alleen weer zonder hulpmiddelen en pijn lopen, inmiddels heb ik ook een groot deel van het Pieterpad van Pieterburen tot Groesbeek kunnen afleggen. Dat had ik niet kunnen dromen! Die tweede vraag, die droom die ik had, dat die zomaar werkelijkheid is geworden. Ik durf weer te vertrouwen op mijn prothese en op mezelf. En dat Pieterpad, dat doe ik natuurlijk wel op mijn manier! Dat betekent dat ik samen met mijn partner steeds een paar etappes loop met veel rustmomenten tijdens de loopdagen en extra rustdagen tussen de loopdagen. Kijk, zoiets moet je als prothesedrager niet met een groep gaan doen. Dan ga je je optrekken aan anderen en dan gaat het mis. Ik doe het op mijn manier, met mijn partner. Etappes van 12-24 kilometer. De laatste etappe was 24 kilometer. Dat was wel een ‘brug te ver hoor’. Ik neem tijdens die wandeldagen verzorgingsproducten en een extra liner en kousen mee voor mijn stomp en let erg goed op mezelf. Natuurlijk heb ik af en toe pijn. Dan gaan we zitten en dan verzorg ik de stomp. Het mooiste compliment kreeg ik van Marcel, de directeur van OTH, toen hij aangaf dat dit voor een beenprothese loper een topprestatie is van hoog niveau.

Van elleboogkrukken en wonden naar het Pieterpad!

Het lopen van het Pieterpad was echt een grote wens. Ik wilde voor mezelf bewijzen dat als je echt iets wilt, dat je het dan ook kunt. Nou snap ik best dat dit niet voor elke prothesegebruiker weggelegd is, maar mijn uitdaging was het en het lukt. Ik heb de afgelopen tijd ontdekt dat er zoveel mogelijk is, maar dat je het echt zelf moet aanpakken. Zo heb ik niet altijd gedacht hoor. Ik heb vanaf mijn 15e een prothese en ik heb heel wat jaren gedacht dat heel veel niet mogelijk is als je een prothese draagt. Maar ik weet nu dat als je echt wilt en doorzet dat er dan meer mogelijk is dan je denkt. Ik heb dat ook tijdens de groepsbijeenkomsten bij OTH geleerd met de prothesegroep: dat je het echt zelf moet doen en niet moet afwachten. Ik zou dan ook iedereen willen adviseren om die bijeenkomsten bij te wonen. Je leert er zoveel van elkaar.

Het Pieterpad lopen is een loodzware klus, en echt niet eenvoudig. Zelfs een meerjarenplan.

En als het er, om welke reden dan ook, niet meer van komt, om de resterende etappes te lopen, dan ben ik al tevreden met hetgeen we nu al hebben bereikt.

Kun je anderen een second opinion bij OTH aanbevelen?

Zeker. Ik moet er wel bij zeggen dat het ook wel iets vraagt van jou als cliënt. Je moet goed kunnen uitleggen wat je verwacht, wat je wensen zijn en wat je nodig hebt. Pas dan kan een instrumentmaker aan de slag en kan het aanbod aansluiten op wat jij vraagt. Maar wat ik ook belangrijk vind: het proces moet op basis van gelijkwaardigheid en begrip tot stand komen.

Als prothesegebruiker kun je alleen maar duidelijk maken wat je vraag is, wat je wilt.

Het is aan de instrumentmaker om dat om te zetten in hetgeen je nodig hebt. Maar ik heb zoveel vertrouwen in OTH. Zij zijn zo allround op het gebied van protheses. Er is altijd wel een instrumentmaker die jou kan helpen. Is het niet de één, dan wel de ander. Zo voel ik dat nu. Daarbij vind ik het zo fijn dat er bij OTH ook contact georganiseerd wordt met andere prothesedragers. Daar heb ik enorm veel aan gehad: gewoon aan de gesprekken met anderen die ook een prothese drager. Dat heb ik altijd in mijn leven gemist.

Wat zou je anderen aanbevelen die een second opinion willen?

Ik zou willen zeggen: doen. Ontplooi zelf initiatieven en blijf goed communiceren !! Maak duidelijk wat je wilt en fijn vindt, maar vertel ook wat niet goed gaat. Dan heb je er zelf alles aan gedaan om het proces te laten slagen. Ik wens anderen een zelfde ervaring toe.

Lees ook het verhaal van Mariska >>>