'Ik heb steeds het gevoel gehad dat ik de enige belangrijke cliënt bij OTH was.'

Karin Hoogtanders (45), bovenbeenamputatie na bacteriële infectie

In mei 2007 werd ik ziek. Na 2 dagen kreeg ik vlekken op mijn linkerbeen en werd ik alsmaar zieker. In het ziekenhuis vermoedden ze een streptokokinfectie en om mijn leven te redden is mijn linker bovenbeen geamputeerd. De fysiotherapeut in het ziekenhuis verzekerde me dat ik met een goede prothese weer alles zou kunnen. Ik was voor ik ziek werd aan het trainen voor de vierdaagse van Nijmegen, en volgens de fysiotherapeut zou dat met een prothese ook  moeten kunnen. Hij waarschuwde me dat ik niet te snel tevreden moest zijn en me niet met de eerste de beste prothese moest laten afschepen. Een advies dat later goed van pas kwam.

Hoe ben je bij OTH terechtgekomen?

Na de ziekenhuisperiode volgde een opname in een revalidatiekliniek. Ik had daar een instrumentmaker waar ik geen klik mee had. Het lukte hem niet een goede koker voor me te maken. Ik was psychisch klaar om verder te gaan met mijn leven maar fysiek viel het vies tegen. Ik wist niet of ik nou teveel verwachte of dat het toch aan de koker/instrumentmaker lag en ben toen bij OTH terecht gekomen. Hun gedachte achter een second opinion: “omdat het altijd beter kan”, sprak me meteen aan.

Hoe werd er met je omgegaan?

Wat me meteen opviel was de vriendelijkheid van de mensen, het leek wel alsof  alle medewerkers wisten dat ik voor een second opinion kwam. Het voelde alsof een second opinion een zeldzaamheid was, terwijl ik achteraf hoorde dat er wel twee second opinions per week gedaan werden. De ontmoeting verliep bijzonder prettig en vertrouwd. Ik voelde me meteen op mijn gemak. Voor het eerst (OTH was de derde instrumentmakerij waar ik kwam, binnen 1 jaar na de amputatie) vond ik wat ik al die tijd, onbewust, gemist had: het gevoel dat ik centraal stond en niet de prothese. In mijn eerdere ervaringen had ik de indruk dat ik me aan moest passen aan de theorie van de prothesiologie. Er werd altijd gezegd dat ik nou eenmaal “een lastige stomp” heb. Tijdens de second opinion werd er goed naar me geluisterd, mijn klachten werden serieus genomen.

Wat was het resultaat van de second opinion?

Het team heeft naar de pasvorm van de koker, naar mijn lopen en naar de stomp gekeken en kwam toen met een treffende conclusie: “Het is geen slechte koker, maar ze moeten iets maken dat beter bij je been past.” Over de ‘lastige stomp’ waren ze heel duidelijk: “Dat is een ongelukkige uitdrukking, die stomp heb je nu eenmaal en ze moeten jou niet opzadelen met hun probleem, het moet juist een uitdaging voor de instrumentmaker zijn.”

Jij stond centraal, niet jouw prothese?

Ja, ik voelde me meteen op mijn gemak bij OTH en liet doorschemeren dat ik daar eigenlijk wel in behandeling wilde. Marcel Conradi zag daar geen enkele reden voor. Volgens hem moest mijn eigen instrumentmaker in staat zijn om een goede koker voor mij te maken. Bovendien vond hij OTH te ver voor mij (150 km enkele reis). Marcel heeft me met een aantal adviezen, en de boodschap dat mijn instrumentmaker hem altijd mocht bellen, teruggestuurd. Hij vertelde me wel dat ik natuurlijk welkom was in Utrecht als het bij mijn eigen instrumentmaker niet zou lukken.

Je bent met het advies uit de second opinion teruggegaan naar je instrumentmaker?

Ja. We spraken daar af dat we nog één poging zouden wagen. Dit leverde helaas weer niet het gewenste resultaat op. De revalidatiearts was van mening dat ik mijn eindniveau bereikt had (ik liep op dat moment met een C-leg én wandelstok). Ik was het daar niet mee eens en heb me laten doorverwijzen naar OTH.

Uiteindelijk kwam je weer terug bij OTH?

Ja. Daar heb ik eerst een intake gehad met een revalidatiearts en een instrumentmaker. Ook bij de intake viel meteen op hoe behulpzaam de medewerkers zijn: ik had om 13 uur een afspraak en ik was een kwartiertje te vroeg. Hoewel het toen lunchpauze was kwam er toch iemand aan me vragen voor wie ik kwam.

Al tijdens het gipsen daar, merkte ik duidelijk een verschil in aanpak. Het gipsen en meten ging uitgebreider dan ik gewend was, maar het grootste verschil was dat me verteld werd wat ze deden en waarvoor. De eerste proefkoker was niet meteen een succes. Mijn instrumentmakers (Femke en Rachel) waren bijzonder volhardend en hebben met engelengeduld net zo lang ‘geschaafd’, geknutseld en gesleuteld tot ik een prothese had die aan mijn behoeften voldeed.

Er werd goed naar jouw ideeën geluisterd?

Ja. Sterker nog: ik heb steeds het gevoel gehad dat ik de enige, dan wel de belangrijkste klant was. Na het lezen van het boek De Kracht van de aanpassing realiseerde ik me dat meer cliënten zich zo gesteund en begrepen voelen bij OTH.

Ook naar mijn vraag over een sportprothese is goed geluisterd. Ik wil gaan hardlopen met een sportprothese. OTH heeft me ook daarin gesteund, terwijl ik absoluut niet het talent, de ambitie en leeftijd heb om een ‘topper’ te worden.

Dankzij deskundigheid, gedrevenheid en support van de mensen van OTH (en mijn looptrainer en mijn inzet natuurlijk) heb ik de wandelstok ingeruild voor een sportprothese, GE-WEL-DIG!

Zou je anderen een second opinion adviseren?

Ik zou in elk geval iedereen die niet tevreden is over zijn prothese willen aansporen om een second opinion te doen. Ik heb een heel positieve ervaring bij OTH en ik denk dat iedereen zich in hun benadering van een second opinion kan vinden. Je wordt gehoord en gezien, krijgt een eerlijk advies en ze zijn er niet op uit om klanten te winnen. En ook hier geldt: mocht je na een second opinion bij OTH niet tevreden zijn dan zou ik zeggen: zoek verder! Laat je niet afschepen en geef niet te snel op. Ga door tot je tevreden bent. Je kunt wel bij je eigen instrumentmaker blijven zeuren, maar dan heb je nog steeds geen passende prothese!

Wat is jouw advies aan mensen die sukkelen met hun prothese?

Ga op zoek naar professionals die je verder kunnen helpen. Blijf niet te lang worstelen met een instrumentmaker waarmee je geen klik hebt. Het gaat tenslotte om de kwaliteit van je eigen functioneren, en daarvoor moet je alles uit de kast halen, daar mag je niet op bezuinigen. Om alles uit jezelf te halen heb je een goed passende prothese nodig. Het is belangrijk dat je een klik met en vertrouwen in de instrumentmaker hebt. Bij mij is het zo dat elke nieuwe koker weer de nodige ‘problemen’ met zich mee brengt. Maar ik weet dat het uiteindelijk goed komt. En als je dat vertrouwen hebt neem je een pijntje voor lief. Als het vertrouwen er niet is, is elk pijntje teveel.